Προϊόντα


Τι  είναι η ωτίτιδα?
Ωτίτιδα είναι η φλεγμονή στο εσωτερικό του αυτιού και είναι μια από τις πιο συχνές παιδικές ασθένειες .
Διακρίνεται, ανάλογα με το τμήμα του αφτιού που πάσχει και την πορεία της νόσου σε:
εξωτερική ωτίτιδα,  μέση ωτίτιδα, οξεία μη πυώδη ωτίτιδα και οξεία πυώδη ωτίτιδα.
 Εξωτερική ωτίτιδα: Διάχυτη ή περιγεγραμμένη (υπό μορφή δοθιήνα) φλεγμονή του εξωτερικού τμήματος του αφτιού, συμπεριλαμβανομένου και του ακουστικού πόρου. Προκαλείται συνήθως από μικροβιακή λοίμωξη και 
εκδηλώνεται κυρίως τους θερινούς μήνες, λόγω της αυξημένης υγρασίας και ζέστης.
Μέση ωτίτιδα: Φλεγμονή του μέσου αφτιού, η οποία εκδηλώνεται συνήθως μετά από ίωση, κρυολόγημα, γρίπη, ιγμορίτιδα, που οφείλονται κυρίως σε μικρόβια όπως ο σταφυλόκοκκος, ο πνευμονιόκοκκος και ο στρεπτόκοκκος.
Οξεία πυώδη ωτίτιδα: Ο βλεννογόνος του έσω αυτιού εκκρίνει πύον. Ο ασθενής νιώθει συνεχή οξύ πόνο και παροδικό περιορισμό της ακοής Σε σπάνιες περιπτώσεις, το πύον μπορεί να εισχωρήσει βαθύτερα στον εγκέφαλο και να προκαλέσει σοβαρότερα προβλήματα (μαστοειδίτιδα, μηνιγγίτιδα).

Που οφείλεται?
Η ωτίτιδα συνήθως οφείλεται σε ένα κοινό κρυολόγημα, μια γρίπη ή μια αλλεργία.
Η βασική αιτία της είναι η συσσώρευση υγρού μέσα στο αυτί, το οποίο έχει φράξει την ακουστική σάλπιγγα και έχει προκληθεί από κάποια λοίμωξη στο λάρυγγα ή αλλεργία ακόμα και συνάχι.
Υπάρχει πιθανότητα το υγρό αυτό να έχει μολυνθεί με κάποιο βακτήριο ή ιό. Αυτός είναι ο τύπος οξείας ωτίτιδας. 

Στατιστικά
Η ωτίτιδα χτυπάει ενήλικες αλλά  εκδηλώνεται πιο συχνά στα παιδιά.
Έρχεται δεύτερη μετά το συνηθισμένο κρυολόγημα σαν το πιο συχνό πρόβλημα υγείας στην προσχολική ηλικία.
Το 50% των παιδιών έχει παρουσιάσει τουλάχιστον ένα επεισόδιο ωτίτιδας ως τον πρώτο χρόνο της ηλικίας τους.
Μεταξύ του πρώτου και του τρίτου έτους ηλικίας, το 35% των παιδιών θα έχει επαναληπτικά επεισόδια.

Ποια είναι τα συμπτώματα?
Η ωτίτιδα παρουσιάζει διαφορετικά συμπτώματα. Τα πιο συνηθισμένα από αυτά είναι:
• Πόνος  και πίεση στο αυτί
• Πυρετός
• Εκροή υγρού από το αυτί
• Πληγή στο λάρυγγα
• Απώλεια της ισορροπίας

Τι είναι η ιγμορίτιδα?
Ιγμορίτιδα είναι η φλεγμονή των ιγμορείων που ακολουθεί συνήθως κάποιο κοινό κρυολόγημα, γρίπη η κρίση αλλεργικής ρινίτιδας, με έντονο οίδημα του ρινικού βλεννογόνου και αυξημένη παραγωγή βλέννας.
Η ιγμορίτιδα διακρίνεται σε:
• Οξεία ιγμορίτιδα. Εμφανίζεται συνήθως έπειτα από ένα κοινό κρυολόγημα. Είναι ιογενούς αιτιολογίας, αλλά μπορεί και να εξελιχθεί σε βακτηριδιακή και μπορεί να διαρκέσει 10-14 ημέρες. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν παχύρευστες βλεννοπυώδεις εκκρίσεις από τη μύτη, μπούκωμα στη μύτη, πυρετό, βήχα, πονοκέφαλο.
• Χρόνια ιγμορίτιδα. Τα επεισόδια της οξείας ιγμορίτιδας μπορούν να συμβούν 4-6 φορές το χρόνο και η διάρκειά τους ξεπερνά συνολικά τις 12 εβδομάδες. Μπορεί να συνοδεύεται από ρινικούς πολύποδες (σπάνιοι στα παιδιά), από αλλεργίες, άσθμα, ανοσοανεπάρκεια, κυστική ίνωση, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και άλλες σπανιότερες παθήσεις.

Που οφείλεται?
Η οξεία ιγμορίτιδα μπορεί να είναι το αποτέλεσμα:
• ενός κοινού κρυολογήματος
• μόλυνση από ιούς, βακτήρια ή μύκητες
• φλεγμονών δοντιών της άνω γνάθου
• κατάδυσης σε μολυσμένα ύδατα ή κολύμβησης σε μολυσμένες πισίνες
• αντίδραση σε εισπνεόμενο αλλεργιογόνο, όπως ο καπνός του τσιγάρου ή μολυσμένος αέρας

Τα συχνότερα μικρόβια που ενοχοποιούνται για ιγμορίτιδα είναι ο πνευμονιόκοκκος, ο στρεπτόκοκκος, ο σταφυλόκοκκος, ο αιμόφιλος, η μοραξέλα και σπανιότερα αναερόβια βακτήρια, ενώ στα παιδιά ενοχοποιούνται διάφοροι ιοί.

Στατιστικά
0,5%-2% των κρυολογημάτων εξελίσσονται σε ιγμορίτιδα, η οποία είναι μια από τις συχνότερες αιτίες επίσκεψης στο γιατρό.
Πλήττει μικρούς και μεγάλους.

Ποια είναι τα συμπτώματα?
Τα συνηθέστερα συμπτώματα της ιγμορίτιδας μπορεί είναι:
• Κεφαλαλγία
• αίσθημα τάσης προσώπου
• ρινική συμφόρηση
• πυώδης ρινόρροια
• βήχας
• κακή διάθεση
• οδονταλγία
• πυρετός με δέκατα
• κακοσμία στόματος

Τι  είναι η στοματίτιδα?
Στοματίτιδα ονομάζεται η φλεγμονή του στόματος (γλώσσα, χείλη, εσωτερική επιφάνεια στα μάγουλα) συνοδευόμενη από έλκη (άφθες), φουσκάλες και έντονο πόνο.
. Υπάρχουν διαφορετικά είδη στοματίτιδας, αναλόγως του μικροβίου που τις προκάλεσε και του τρόπου μετάδοσής του όπως Στοματίτιδα από μύκητες, Ερπητική στοματίτιδα, Αφθώδης στοματίτιδα.
Η πιο συχνή στοματίτιδα είναι αυτή που δημιουργείται από μύκητες.
Η σωστή διαφοροποίησή τους από τον γιατρό είναι σημαντική γιατί έχουν διαφορετικό τρόπο μετάδοσης και θεραπείας.
Η νόσος εμφανίζεται κυρίως σε νεογνά και βρέφη, αλλά και σε παιδιά κάθε ηλικίας που λαμβάνουν συστηματική αγωγή με αντιβιοτικά ή κορτικοστεροειδή, σε ασθενείς με πολυενδοκρινολογικές διαταραχές ή ανοσοανεπάρκεια.

Που οφείλεται?
Η στοματίτιδα είναι μια συνήθης μόλυνση και εμφανίζεται συχνά. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι  αιτίες μπορεί να είναι ορισμένα προβλήματα με το ανοσοποιητικό σύστημα, κάποιοι ιοί ή βακτηρίδια.
Το άγχος, τα ψυχικά τραύματα, οι αλλεργίες, το κάπνισμα, η έλλειψη σιδήρου ή άλλων βιταμινών καθώς και η κληρονομικότητα, μπορεί να κάνουν ευάλωτο κάποιον σε αυτού του είδους τη μόλυνση.

Πιο συγκεκριμμένα:
Η μυκητιασική στοματίτιδα οφείλεται στο μύκητα candida albicans και είναι μεταδοτική. Επίσης, μπορεί να προκληθεί μετά από τη λήψη αντιβιοτικής αγωγής και τη χρήση εισπνεόμενων κορτικοστεροειδών.
Η ερπητική στοματίτιδα οφείλεται στον ιό του απλού έρπητα και είναι επίσης μεταδοτική.
Μπορεί να μεταδοθεί και από το ένα μέρος του σώματος στο άλλο. Οι ενήλικες που πάσχουν από έρπητα δεν πρέπει να έρχονται σε επαφή με παιδιά (φιλί, δερματική επαφή) γιατί είναι πολύ εύκολο να τους το μεταδώσουν.
Η αφθώδης στοματίτιδα είναι άγνωστης αιτιολογίας και συναντάται στην πλειοψηφία των παδιών. Πάντως τείνει να εμφανίζεται όταν το παιδί είναι αγχωμένο, ταλαιπωρημένο, ή λείπουν από τον οργανισμό του βασικές βιταμίνες, όπως η Β12 και το φυλλικό οξύ, ο σίδηρος. Αυτή η στοματίτιδα δεν είναι μεταδοτική.

Στατιστικά
37% των νεογέννητων στις ΗΠΑ αναπτύσσουν μυκητιασική στοματίτιδα .Αυξήμενη συχνότητα παρουσιάζεται την  τέταρτη εβδομάδα της ζωής, ενώ σπανιότερα εμφανίζεται μετά τον 6ο-9° μήνα. Σε άτομα με προδιάθεση μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία.

Ποια είναι τα συμπτώματα?
Η μυκητιασική στοματίτιδα εμφανίζεται με λευκές κηλίδες που συνοδεύονται από λευκή επικάλυψη στη γλώσσα, στον ουρανίσκο και στην εσωτερική επιφάνεια του μάγουλου.
Η εν λόγω στοματίτιδα δεν είναι επώδυνη. Αν η νόσος μεταδοθεί και στα γεννητικά όργανα παρατηρείται κνησμός, ερυθρότητα και έντονο σύγκαμμα.
Η ερπητική στοματίτιδα εμφανίζεται με επώδυνες φουσκάλες στην περιοχή του στόματος εξωτερικά και εσωτερικά. Όταν σκάσουν δημιουργούν πληγή στην περιοχή και πολύ υψηλός πυρετός.
Η αφθώδης στοματίτιδα παρουσιάζεται με μικρά έλκη, φουσκάλες, πυρετό, σιελόρροια και διόγκωση των αδένων. Το άτομο δυσκολεύεται να καταπιεί.

Τι  είναι η περιοδοντίτιδα?
Η περιοδοντίτιδα είναι μια σοβαρή μόλυνση των ούλων που καταστρέφει τον μαλακό ιστό και τα οστά που στηρίζουν τα δόντια, ενώ μπορεί να προκαλέσει απώλεια των δοντιών ή, ακόμη χειρότερα, αυξημένο κίνδυνο καρδιακής προσβολής ή εγκεφαλικού επεισοδίου και άλλων σοβαρών προβλημάτων υγείας.
Η περιοδοντίτιδα είναι η εξέλιξη της χρόνιας ουλίτιδας όταν αυτή δεν αντιμετωπίζεται.

Που οφείλεται?
Η βασική αιτία της περιοδοντίτιδας είναι η Οδοντική μικροβιακή πλάκα, δηλαδή τα μικρόβια ,τα οποία είτε δεν απομακρύνουμε σωστά με το βούρτσισμα, είτε δεν μπορούμε να απομακρύνουμε αν και βουρτσίζουμε σωστά γιατί είναι εγκλωβισμένα μέσα στη μάζα πέτρας-τρυγίας που μόνο ο Οδοντίατρος- Περιοδοντολόγος μπορεί να αφαιρέσει.

Άλλοι  παράγοντες που επηρεάζουν είναι:
 •  Η κληρονομικότητα
 •  Το κάπνισμα (Η νικοτίνη του τσιγάρου προκαλεί αγγειoσύσπαση δηλαδή φράζει τα αγγεία κάνοντας τα μικρότερα.Μικρότερα αγγεία άρα και πιο  
     ανίσχυρη η άμυνα του οργανισμού έναντι των μικροβίων)
 • Ο διαβήτης
 •  Η αγγειοπάθεια
 •  Η Το στρες
 •  Η αβιταμίνωση
 •  Η κούραση

Στατιστικά
Η περιοδοντίτιδα είναι μια ύπουλη ασθένεια η οποία αποτελεί και την κύρια αιτία απώλειας  δοντιών στο 99% των ανθρώπων.
Βάσει ερευνών, πάνω από τα 2/3 των ενηλίκων άνω των 35 ετών, πάσχουν χωρίς να το γνωρίζουν από περιοδοντίτιδα, η οποία στην αρχική της μορφή εκφράζεται ως ουλίτιδα.

Ποια είναι τα συμπτώματα?
Τα συμπτώματα της περιοδοντίτιδας μπορεί να περιλαμβάνουν:
• Ούλα που ματώνουν κατά το βούρτσισμα ή μετά
• Δημιουργία μεγάλων διάκενων ανάμεσα στα δόντια και στα ούλα
• Πύον ανάμεσα στα δόντια και τα ούλα
• Κακή αναπνοή
• Κακή γεύση στο στόμα
• Χαλαρά δόντια
• Αλλαγή στον τρόπο, που πλησιάζουν τα δόντια σας μεταξύ τους όταν δαγκώνετε.
 •Πρησμένα ούλα

Επιπλοκές
Η πιο συνηθισμένη έκβαση της περιοδοντίτιδας είναι η απώλεια των δοντιών.
Όμως υπάρχουν και άλλες επιπλοκές που σχετίζονται με την ασθένεια των ούλων όπως:
• Η στεφανιαία νόσος
• Το εγκεφαλικό επεισόδιο
• Η γέννηση μωρών χαμηλού βάρους
• Ο κακώς ελεγχόμενος διαβήτης
• Διάφορα αναπνευστικά προβλήματα.

Από σχετικές έρευνες προκύπτει ότι τα βακτήρια, που είναι υπεύθυνα για την περιοδοντίτιδα μπορεί να εισχωρήσουν στο αίμα, μέσα από τους ιστούς των ούλων, επηρεάζοντας στη συνέχεια τους πνεύμονες, την καρδιά και άλλα μέρη του σώματός. Για παράδειγμα, τα βακτήρια μπορούν να περάσουνν μέσα από τις στις αρτηρίες στην καρδιά, όπου μπορούν να πυροδοτήσουν έναν φαύλο κύκλο φλεγμονών και αρτηριακής στένωσης, που συμβάλλει στην καρδιακή προσβολή.

Τι είναι η ουλίτιδα?
Η ουλίτιδα είναι η φλεγμονώδης πάθηση των ούλων, κατά την οποία τα ούλα είναι διογκωμένα και ματώνουν.

Που οφείλεται?
Η πιο συνηθισμένη αιτία της ουλίτιδας είναι κακή στοματική υγιεινή και πιο συγκεκριμένα η οδοντική μικροβιακή πλάκα (το κιτρινωπό ή σκουρόχρωμο επίχρισμα το οποίο σχηματίζεται πάνω στην επιφάνεια των δοντιών και περισσότερο γύρω ή και κάτω από τα ούλα).
Η ουλίτιδα σχεδόν πάντα αρχίζει από την πλάκα των δοντιών που απαρτίζεται κυρίως από βακτήρια.
Η πλάκα που μένει πάνω στα δόντια και αν η ουλίτιδα δεν θεραπευθεί μπορεί να προκαλέσει περιοδοντίτιδα, μια πολύ πιο σοβαρή μορφή της νόσου των ούλων που μπορεί να προκαλέσει απώλεια των δοντιών. Αυτό συμβαίνει όταν το στόμα παραμείνει αβούρτσιστο για 2-3 ημέρες , όπου η πλάκα μετατρέπεται σε πέτρα (μία σκληρή δηλαδή εναπόθεση που δε μπορεί να απομακρυνθεί με την οδοντόβουρτσα, αλλά μόνο με τη βοήθεια του οδοντιάτρου) πανω στην οποία συνεχίζουν να εναποτίθενται νέα στρώματα πλάκας

Άλλες αιτίες που μπορεί να προκαλέσουν ουλίτιδα είναι:
• Η απουσία από τη διατροφή βιταμινών όπως η C
• Μια διατροφή πλούσια σε ζάχαρη ή όξινες ουσίες, που βοηθά την ανάπτυξη 
βακτηριδίων ( και εφόσον δεν βουρτσίζονται σωστά τα δόντια μετά το φαγητό)
• Τα στραβά δόντια ή τα κακότεχνα σφραγίσματα
• Η κατάχρηση ουσιών και αλκοόλ
• Η χρήση φαρμακευτικών σκευασμάτων όπως αντιεπιληπτικά, αντιπηκτικά κ.α
• η αναιμία και ο σακχαρώδης διαβήτης
• Ορμονικές διαταραχές λόγω εγκυμοσύνης, κλιμακτηρίου κ.λ.π.

Στατιστικά
Η ουλίτιδα μπορεί να πλήξει οποιαδήποτε ηλικία, κυρίως όμως πλήττει τους ενήλικες και μάλιστα πιο συχνά τους άντρες από τις γυναίκες.
Περίπου 75% των ανθρώπων άνω των 35 ετών θα προσβληθούν σε κάποια φάση της ζωής τους από ουλίτιδα.

Ποια είναι τα συμπτώματα?
Τα συμπτώματα της ουλίτιδας μπορεί να περιλαμβάνουν:
•Πρησμένα ούλα
•Μαλακά ούλα
•Ούλα που ματώνουν και πονούν με το βούρτσισμα των δοντιών
•Δύσοσμη αναπνοή
•Αλλαγή στο χρώμα των ούλων από υγιές ροζ χρώμα σε κόκκινο

Επειδή η ουλίτιδα είναι σπανίως επώδυνη, μπορεί να υπάρχει χωρίς να το γνωρίζει το άτομο.
Όσο πιο γρήγορα επισκεφτεί κανείς τον οδοντίατρο τόσο περισσότερες πιθανότητές υπάρχουν να αναστραφούν οι ζημιές από την ουλίτιδα.

Τι  είναι ο σακχαρώδης διαβήτης?
Ο Διαβήτης κατατάσσεται στα νοσήματα διαταραχής του μεταβολισμού.
Με τον όρο "σακχαρώδης διαβήτης" αναφερόμαστε σε μια χρόνια νόσο που χαρακτηρίζεται από ανώμαλο μεταβολισμό του σακχάρου (οι τιμές του σακχάρου στον οργανισμό είναι υψηλότερες των φυσιολογικών ορίων.), των λιπών και των πρωτεϊνών, όλων των βασικών δηλαδή υλικών, που χρησιμοποιεί ο οργανισμός στην δομή και στις καύσεις του.

Σε φυσιολογικές συνθήκες, οι διάφορες τροφές στον οργανισμό χρησιμοποιούνται με τη βοήθεια της ινσουλίνης, η οποία είναι απαραίτητη ώστε τα κύτταρα να παίρνουν την ενέργεια που χρειάζονται. Η ινσουλίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας.
Ο σακχαρώδης διαβήτης οφείλεται σε ανεπάρκεια έκκρισης ινσουλίνης από το πάγκρεας ή σε μειωμένη αποτελεσματικότητα της ινσουλίνης που παράγεται. Στη συγκεκριμένη πάθηση, το σάκχαρο που παίρνει ο οργανισμός από τις τροφές παραμένει στο αίμα και δεν μπαίνει στα κύτταρα. Για το λόγο αυτό, βρίσκεται σε υψηλές ποσότητες στο αίμα.

Υπάρχουν τρεις κύριοι τύποι σακχαρώδους διαβήτη:
Διαβήτης Τύπου 1 ( Δεν παράγεται καθόλου ινσουλίνη), στον οποίο το πάγκρεας δεν παράγει καθόλου ινσουλίνη. Εμφανίζεται κατά κανόνα σε παιδιά και νέους ενήλικες.
Όλοι οι ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1, χρειάζονται ινσουλίνη για να διατηρήσουν το σάκχαρο σε φυσιολογικά επίπεδα.

 Διαβήτης Τύπου 2 (Δεν παράγεται αρκετή ινσουλίνη ή η παραγόμενη ινσουλίνη δεν ανταποκρίνεται στο σκοπό της), στον οποίο το πάγκρεας παράγει μεν ινσουλίνη, αλλά όχι όση χρειάζεται ο οργανισμός ή η ινσουλίνη δε λειτουργεί αποτελεσματικά.
Εμφανίζεται συχνότερα σε ενήλικες (σε ηλικίες συνήθως άνω των 40) ή σε υπέρβαρα άτομα. Η εμφάνιση του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 έχει λάβει διεθνώς το χαρακτήρα επιδημίας. Αντιμετωπίζεται με υγιεινή διατροφή, σωματική άσκηση και αργότερα με την προσθήκη αντιδιαβητικών δισκίων στη θεραπευτική αγωγή.
Σε κάποια χρονική στιγμή θα χρειαστεί και προσθήκη ινσουλίνης.

Διαβήτης της Κύησης
Πολλές γυναίκες αναπτύσσουν διαβήτη κατά τη διάρκεια της κύησης. Ο Διαβήτης Τύπου 1 & 2 είναι χρόνιες καταστάσεις. Ο Διαβήτης της κύησης συνήθως είναι παροδικός και διορθώνεται μετά τη γέννηση του παιδιού.

Που οφείλεται?
Ο σακχαρώδης διαβήτης είναι μια από τις συχνότερες παθήσεις και η αιτιολογία του είναι πολλαπλή.

Τύπος 1  
Αυτοάνοσος. Η πλειοψηφία των ασθενών ανήκει στην κατηγορία αυτή.
Χαρακτηρίζεται από την καταστροφή των β-κυττάρων με μηχανισμούς αυτοανοσίας.
Δείκτες της ανοσολογικής αντίδρασης είναι τα αντισώματα έναντι της ινσουλίνης, έναντι των νησιδίων του παγκρέατος, έναντι της αποκαρβοξυλάσης του γλουταμινικού και έναντι της τυροσινικής φωσφατάσης.
Επιπλέον στην παθογένεια του τύπου 1 εμπλέκονται και ορισμένα γονίδια του μείζονος συμπλέγματος ιστοσυμβατότητας (HLA).
Για την εκδήλωση της νόσου εκτός από τη γενετική προδιάθεση απαραίτητη είναι και η επίδραση περιβαλλοντικών παραγόντων (λοιμώξεις ιογενείς, χημικές τοξίνες τροφών, βρεφικό γάλα αγελάδας).  
Ιδιοπαθής. Δε συνδέεται με αντισώματα και με αντιγόνα του μείζονος συμπλέγματος. Αφορά μικρή μερίδα ασθενών κυρίως Αφρικανικής και Ασιατικής καταγωγής.

Τύπος 2
Για την ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2 σπουδαίος προδιαθεσικός παράγοντας είναι η παχυσαρκία.
Η παχυσαρκία προδιαθέτει στην ανάπτυξη ινσουλινοαντοχής πιθανόν λόγω της παραγωγής από το λιπώδη ιστό ουσιών που ελαττώνουν την ευαισθησία των κυττάρων στην ινσουλίνη.
Άλλοι παράγοντες είναι η κληρονομικότηταη ηλικία και το οικογενειακό ιστορικό.

Παράγοντες κινδύνου
Όσον αφορά στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1 δεν υπάρχουν, γνωστοί τουλάχιστον, παράγοντες κινδύνου.
Αντίθετα, στο σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2, υπάρχουν παράγοντες κινδύνου και είναι οι ακόλουθοι:
• Ηλικία >= 45 χρόνια.
• Αυξημένο σωματικό βάρος (Δείκτης μάζας σώματος >= 25 kgr/m2).
• Γενετική προδιάθεση (Συγγενείς 1ου βαθμού με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2).
• Καθιστική ζωή.
• Υπέρταση (ΑΠ>=140/90 mm/Hg).
• Αυξημένα επίπεδα τριγλυκεριδίων (>= 250mg/dl).
• Χαμηλά επίπεδα HDL-χοληστερόλης (<=35 mg/dl).
• Ιστορικό αγγειοπάθειας.

Στατιστικά
Ο Σακχαρώδης Διαβήτης και οι επιπλοκές του πλήττουν μια μεγάλη μερίδα του ανθρωπίνου δυναμικού παγκοσμίως. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας 171 εκατομμύρια άνθρωποι ή αλλιώς το 2,8% του παγκόσμιου πληθυσμού παρουσιάζει Σακχαρώδη Διαβήτη και υπολογίζεται πως μέχρι το 2030 το ποσοστό αυτό θα έχει σχεδόν διπλασιαστεί. Αποτελεί το πρώτο σε συχνότητα αίτιο τύφλωσης σε ηλικίες 20-75 και την ίδια θέση κατέχει στον μη τραυματικό ακρωτηριασμό των κάτω άκρων. Επίσης αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου από καρδιαγγειακά αίτια, από εγκεφαλικό επεισόδιο, από έμφραγμα μυοκαρδίου κ.λ.π.

Ποια είναι τα συμπτώματα?
Στα αρχικά στάδια της νόσου συνήθως δεν εμφανίζονται καθόλου συμπτώματα και μάλιστα μπορεί ακόμη και για χρόνια μετά την εκδήλωση της νόσου ένας ασθενής να μην έχει αντιληφθεί ότι πάσχει από σακχαρώδη διαβήτη.

Στον διαβήτη τύπου 1, η νόσος συνήθως εισβάλει απότομα και συχνά η πρώτη εκδήλωσή της μπορεί να είναι η ανάπτυξη διαβητικής κετοξέωσης, με ναυτία, εμετό, κοιλιακό πόνο και απώλεια συνείδησης.

Στον διαβήτη τύπου 2, η νόσος εισβάλλει βαθμιαία, η συμπτωματολογία λείπει τελείως και ο ασθενής αισθάνεται υγιής.

Γενικά τα κυριότερα συμπτώματα της νόσου είναι:
• Δίψα, συχνή ή/και έντονη
• Συχνοουρία
• Προβλήματα στην όραση
•Πόνος στην κοιλιά (κοιλιακό άλγος)
• Δυσκολία επούλωσης των πληγών
•Κόπωση  και εξάντληση χωρίς ιδιαίτερη σωματική δραστηριότητα
•Απώλεια σωματικού βάρους -παρά την πολυφαγία (εξαιτίας της ανικανότητας των κυττάρων να προσλάβουν γλυκόζη)
•Δίψα, συχνή ή/και έντονη
•Αύξηση της όρεξης (αίσθημα πείνας)
•Ναυτία, εμετό

Τι  είναι η πυελονεφρίτιδα?
Η πυελονεφρίτιδα είναι φλεγμονή του νεφρού και της νεφρικής πυέλου και διακρίνεται σε οξεία και χρόνια.
Η Οξεία πυελονεφρίτιδα χαρακτηρίζεται από οξεία φλεγμονή του νεφρού, που προκαλείται από την είσοδο μικροβίων δια μέσου της ουρήθρας και τις ουροδόχου κύστης  προς τον ουρητήρα και το νεφρό.
Η χρόνια πυελονεφρίτιδα εμφανίζεται σε άτομα με άλλες συστηματικές νόσους π.χ. ( Σ.Δ., φαρμακευτική νεφροπάθεια, απόφραξη λόγω λίθων), και μετά από υποτροπές των μολύνσεων, οι οποίες οδηγούν στην δημιουργία ουλών οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα την υπολειτουργία και ατροφία του νεφρού.

Που οφείλεται?
Τα αίτια της πυελονεφρίτιδας διαφέρουν ανάλογα με το είδος της.
Παράγοντες που πυροδοτούν την νόσο είναι η εγκυμοσύνη, οι πέτρες στα νεφρά, Σ.Δ. και  χρόνιες παθήσεις του γαστρεντερικού.
Στις περισσότερες περιπτώσεις το Κολοβακτηρίδιο (Escherichia coli) αποτελεί το υπεύθυνο μικρόβιο, όμως για την εμφάνιση της νόσου ενοχοποιούνται επίσης και τα εξής βακτηρίδια:  
•Ο Πρωτέας
 •Η κλεμψιέλα
 •Η Ψευδομονάδα  
•Το Εντεροβακτηρίδιο

Στατιστικά
Οι γυναίκες διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο πυελονεφρίτιδας από ότι οι άνδρες.
 Η ουρήθρα των γυναικών έχει μικρότερο μήκος από ότι η ουρήθρα των ανδρών. Έτσι τα μικρόβια μπορούν ευκολότερα να εισέλθουν στην ουροδόχο κύστη και να τη μολύνουν.
Επίσης η γυναικεία ανατομία, διευκολύνει λόγω εγγύτητας, την είσοδο στην κύστη βακτηριδίων που προέρχονται από την περιοχή του πρωκτού και του κόλπου. Τα βακτηρίδια αυτά αφού εισέλθουν στην κύστη, μπορούν στη συνέχεια να ανέλθουν και να προκαλέσουν πυελονεφρίτιδα

Ποια είναι τα συμπτώματα?
Στην πυελονεφρίτιδα εμφανίζονται συμπτώματα όπως στην ουρολοίμωξη δηλαδή  συχνοουρία και  τσούξιμο.
Επιπλέον όμως και συμπτώματα όπως:
• Πόνος στα νεφρά
• Πυρετός συχνά με ρίγος
• Αδυναμία, καταβολή
• Ναυτία και έμετος
• Σύγχυση ειδικά σε ηλικιωμένα άτομα
Επίσης ο ασθενής μπορεί να παρατηρήσει αλλαγές κατά την ούρηση όπως:
• Αίμα στα ούρα (αιματουρία)
• Θολά  και δύσοσμα ούρα
• Πύον στα ούρα
• Πόνος κατά την ούρηση

Τι  είναι η προστατίτιδα?
Η προστατίτιδα είναι μια φλεγμονή του προστάτη αδένα και συνήθως οφείλεται σε βακτηριακή λοίμωξη.
Μπορεί να είναι οξεία ή χρόνια (επίμονη).
Μπορεί επίσης να είναι μικροβιακή (που προκαλείται από λοίμωξη) ή μη μικροβιακή.
Έτσι, ανάλογα με το αίτιο που την προκαλεί και το χρόνο προσβολής, η προστατίτιδα διακρίνεται σε:
-Οξεία μικροβιακή προστατίτιδα
- Χρόνια μικροβιακή προστατίτιδα
- Χρόνια μη μικροβιακή προστατίτιδα
- Πυελοπερινεικό σύνδρομο (Προστατοδυνία)

Που οφείλεται?

Τα αίτια της προστατίτιδας διαφέρουν ανάλογα με το είδος της:  

Οξεία μικροβιακή προστατίτιδα
Η οξεία μικροβιακή προστατίτιδα είναι μια λοίμωξη του προστάτη που προκαλείται από κάποια βακτήρια. Τα πιο συχνά είναι η E.coli, η Klebsiella και ο Proteus.
Το μικρόβιο μπορεί να μεταφερθεί με τη σεξουαλική επαφή, μέσω του αίματος ή να είναι μια επιπλοκή της βιοψίας του προστάτη.

Χρόνια προστατίτιδα (μικροβιακή και μη μικροβιακή)
Η χρόνια βακτηριακή προστατίτιδα συνήθως προκαλείται από τα ίδια βακτήρια που προκαλούν και την οξεία.
Πιο σπάνια έχουν ενοχοποιηθεί και άλλοι μικροοργανισμοί όπως ο γονόκοκκος, χλαμύδια, μυκόπλασμα και μύκητες.
Συχνά υπάρχει χρόνια λοίμωξη των ούρων τα οποία παλινδρομούν στον προστάτη και προκαλούν την προστατίτιδα.
Ο αδένας του προστάτη μπορεί να συντηρεί τη λοίμωξη και συνεπώς επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις μπορούν να εμφανιστούν.

Στατιστικά
Αποτελεί την πιο συχνή ουρολογική πάθηση σε άντρες κάτω των 50 και την τρίτη πιο συχνή σε άντρες άνω των 50 (μετά την καλοήθη υπερπλασία και τον καρκίνο του προστάτη).
Από τους ασθενείς με συμπτώματα προστατίτιδας, ένα 5% πάσχει από μικροβιακή προστατίτιδα, το 65% πάσχει από μη μικροβιακή προστατίτιδα, ενώ το υπόλοιπο 30% πάσχει από προστατοδυνία.
Η μικροβιακή προστατίτιδα (οξεία ή χρόνια), αν και αφορά μόνο το 5% των περιπτώσεων, πρέπει να λαμβάνεται πάντα σοβαρά υπ' όψιν

Ποια είναι τα συμπτώματα?
Τα γενικά συμπτώματα της προστατίτιδας είναι τα εξής:  
•Συχνουρία
•Δυσκολία στην ούρηση, που μπορεί να εξελιχθεί μέχρι και σε πλήρη αδυναμία ούρησης (επίσχεση)
•Τσούξιμο κατά την ούρηση και κατά την εκσπερμάτιση
•Ψηλός πυρετός (συχνά μέχρι και 40 βαθμούς), που συνοδεύεται από ρίγος
•Πόνος, που μπορεί να εντοπίζεται στη λεκάνη, στην περιοχή των γεννητικών οργάνων, στην ηβική περιοχή, στους όρχεις, στο εσωτερικό μέρος των μηρών και τους γλουτούς.
•Κόπωση

Πιο ειδικά, ανάλογα την μορφή της ασθένειας σε:
1)Οξεία μικροβιακή
Ο ασθενής παρουσιάζει έντονα συμπτώματα λοίμωξης.
Ξεκινάει με υψηλό πυρετό και ρίγος, πόνο στις αρθρώσεις και τους μυς, καθώς και μεγάλη κόπωση.
Επίσης είναι δυνατόν να αναφέρεται πόνος στη βάση του πέους και πίσω από το όσχεο, καθώς και χαμηλά στην πλάτη. Κατά την πορεία της νόσου ο προστάτης διογκώνεται, λόγω της φλεγμονής, και σιγά σιγά δυσκολεύει η ούρηση με αποτέλεσμα σε ακραίες περιπτώσεις τα ουρά να μην περνούν καθόλου.

2) Χρόνια -μικροβιακή ή μη μικροβιακή
Πρόκειται για λοίμωξη που εμφανίζεται σε μεγαλύτερους άνδρες ή μετά από μια οξεία προστατίτιδα και είναι ήπιας συμπτωματολογίας.
Τα συμπτώματα είναι παρόμοια και για τις δύο μορφές.
Πρακτικά εδώ δεν εμφανίζεται πυρετός (όπως στην οξεία μορφή), αλλά συμπτώματα όπως:
• Αίσθημα τάσης ή βάρους στο περίνεο, την περιοχή ανάμεσα στους όρχεις και τον πρωκτό
• Συχνουρία και επιτακτική ανάγκη κένωσης του εντέρου
• Αίσθημα ατελούς κένωσης της ουροδόχου κύστης
• Δυσκολία στην ούρηση
• Καύσος κατά την ούρηση
• Αίσθημα πόνου στους όρχεις ή στη βουβωνική χώρα
• Διαταραχές στη στύση
• Πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή
• Πρόωρη ή και επώδυνη εκσπερμάτιση που μπορεί να περιέχει αίμα
• Νυκτουρία
• Ψυχολογική επιβάρυνση του ασθενούς

Τι  είναι η κυστίτιδα?
Κυστίτιδα είναι η λοίμωξη με φλεγμονή της ουροδόχου κύστης.
Ουσιαστικά είναι μια μορφή ουρολοίμωξης και πρόκειται για μικρόβιο που δια μέσου της ουρήθρας εισέρχεται στην κύστη.
 Η ουροδόχος κύστης είναι το όργανο στο οποίο καταλήγουν τα ούρα περνώντας δια μέσου των ουρητήρων προερχόμενα από τις πυέλους των νεφρών.
Υπάρχουν πολλές μορφές κυστίτιδας που προκαλούνται από ποικίλες αιτίες, όπως η διάμεση κυστίτιδα (χρόνια μορφή κυστίτιδας), οξεία κυστίτιδα, χρόνια κυστίτιδα κ.λ.π.

Που οφείλεται?
Η κυστίτιδα οφείλεται σε ένα μικρόβιο που έχει περάσει από τα έξω γεννητικά όργανα, διαμέσου της ουρήθρας, μέσα στην ουροδόχο κύστη και έχει βρει τις κατάλληλες συνθήκες για να πολλαπλασιαστεί και να προκαλέσει φλεγμονή
Στους  άνδρες συνήθως προκαλείται από βακτήρια που είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενα.
Στους ηλικιωμένους μπορεί να προκληθεί λόγω στάσης των ούρων, η οποία  προκαλείται από τη διόγκωση του προστάτη.
Γενικότερα καταστάσεις που εμποδίζουν την ροή των ουρών (όπως η νεφρολιθίαση), ή αποδυναμώνουν το ανοσοποιητικό, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, μπορεί να είναι υπεύθυνες για την πρόκληση λοιμώξεων του ουροποιητικού.

Γενικά η πιθανότητα κυστίτιδας αυξάνεται από συνήθειες όπως:
• Η πολύωρη παραμονή στην παραλία (λόγω ζέστης επηρεάζεται το pH του κόλπου, αυξάνεται η εφίδρωση με συνέπεια την μείωση των ούρων, που γίνονται πιο πυκνά οπότε αυξάνεται η συγκέντρωση του κολοβακτηριδίου)
• Το μπάνιο σε βρόμικη θάλασσα, που μπορεί να προκαλέσει μόλυνση
• Η παραμονή στο σώμα του βρεγμένου και κρύου μαγιώ μετά το μπάνιο

Επίσης ένας άλλος, καλοκαιρινός κυρίως παράγοντας που επηρεάζει, είναι η αυξημένη σεξουαλική δραστηριότητα που παρατηρείται στις διακοπές. Αυτή από μόνη της έχει δημιουργήσει μια ιδιαίτερη κατηγορία κυστίτιδας, η οποία αποκαλείται 'κυστίτιδα του μήνα του μέλιτος' και οφείλεται στις αλλεπάλληλες ερωτικές επαφές – συχνά και με ελλειπή τήρηση των κανόνων υγιεινής.

Στατιστικά
Οι γυναίκες προσβάλλονται συχνότερα από τους άνδρες. Για λόγους που οφείλονται στην ανατομία της γυναίκας (λόγω του μικρότερου μήκους της ουρήθρας τους αλλά και της πιο στενής γειτνίασης της με τον πρωκτό), τα βακτήρια μπορούν να προσβάλλουν πιο εύκολα το ουροποιητικό τους σύστημα παρά αυτό των ανδρών.
Στην κυστίτιδα οφείλεται το 90% των ουρολοιμώξεων.
Οι ηλικίες που προσβάλλονται πιο συχνά είναι οι γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας καθώς η σεξουαλική επαφή οδηγεί σε ευκολότερη άνοδο των μικροβίων μέσω της ουρήθρας.
Το πιο συχνά ενοχοποιούμενο βακτήριο ειναι το κολοβακτηρίδιο ή E. Coli στο 90% των περιπτώσεων

Ποια είναι τα συμπτώματα?
Τα συμπτώματα της κυστίτιδας είναι τα εξής:
•  Πίεση στο κατω μέρος της πυέλου
•  Επώδυνη ούρηση (τσούξιμο)
•  Η συχνή ούρηση
•  Ανάγκη για ούρηση
•  Ανώμαλο χρώμα των ούρων
•  Αίμα στα ούρα
•  Έντονη οσμή ούρων

Τι είναι λιπώδης διήθηση του ήπατος?
Η λιπώδης διήθηση του ήπατος είναι η υπέρμετρη συσσώρευση λίπους, με τη μορφή τριγλυκεριδίων,  μέσα στα κύτταρα του συκωτιού και όχι γύρω από αυτό, όπως συχνά λέγεται.

Που οφείλεται?
Οι κυριότερες αιτίες που προκαλούν λιπώδη διήθηση είναι:  η κατάχρηση αλκοόλ και η παχυσαρκία.
Βέβαια, σύμφωνα με τα νεότερα δεδομένα, παρατηρείται  έξαρση μιας  σύγχρονης  ηπατικής πάθησης - της μη αλκοολικής λιπώδους νόσου του ήπατος (NAFLD), που συνδέεται άμεσα με το σύγχρονο τρόπο ζωής.
Συγκεκριμένα, αφορά άτομα που, παρότι δεν κάνουν κατάχρηση αλκοόλ, έχουν ιστολογική εικόνα η οποία μοιάζει πολύ με αυτήν της αλκοολικής ηπατοπάθειας (και κυμαίνεται από απλή λιπώδη διήθηση μέχρι στεατοηπατίτιδα ή και κίρρωση του ήπατος, με μικρή πιθανότητα ανάπτυξης και ηπατοκυτταρικού καρκίνου).
Η μη αλκοολική λιπώδης διήθηση  παρατηρείται  στους υπέρβαρους ή παχύσαρκους ασθενείς καθώς και σε ασθενείς με  σακχαρώδη διαβήτη τύπου ΙΙ, θυρεοειδοπάθεια, υπέρταση, υψηλή χοληστερίνη και τριγλυκερίδια, χαμηλή HDL.
Θεωρείται έτσι ότι είναι η ηπατική εκδήλωση του μεταβολικού συνδρόμου που περιλαμβάνει τις ανωτέρω διαταραχές.

 Στατιστικά
Η λιπώδης διήθηση του ήπατος είναι ένα από τα συχνότερα ευρήματα των υπερήχων της κοιλιάς.
 H μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος παρουσιάζεται στο γενικό πληθυσμό σε ποσοστό 15% - 25%, ενώ στα παχύσαρκα άτομα η συχνότητά της φτάνει το 50% - 90%. Μπορεί να προσβάλει οποιοδήποτε φύλο, ηλικία και εθνικότητα.

Ποια είναι τα συμπτώματα?
Η λιπώδης διήθηση, ιδίως στα αρχικά στάδια, δεν προκαλεί κανένα ειδικό σύμπτωμα.
Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να αναφερθούν κόπωση  και αίσθημα βάρους στο δεξιό υποχόνδριο.

Η υποψία συνήθως δημιουργείται όταν ανευρίσκονται αυξημένες τιμές των ενζύμων του ήπατος, κυρίως των τρανσαμινασών και της γGT, κατά τον προληπτικό αιματολογικό έλεγχο, ή λιπώδης διήθηση, διάχυτη δηλαδή αύξηση της ηχογένειας του ήπατος σε υπερηχογράφημα άνω κοιλίας ή σε άλλη απεικονιστική εξέταση.
Επιπλέον συχνά  θα πρέπει ο γιατρός να ξεχωρίσει, κατά την ερμηνεία των βιοχημικών εξετάσεων, αν το φταίξιμο για τις αυξημένες τρανσαμινάσες είναι του λίπους, των φαρμάκων ή κάποιας ιογενούς ηπατίτιδας. Κάποιες περιπτώσεις της ηπατίτιδας C μάλιστα, συνοδεύονται και από αύξηση του λίπους στο συκώτι.

Σελίδα 1 από 7

Λεωφ. Μεσογείων 328, Αγ. Παρασκευή 15341  Τηλ.: 210 2919113